Thailand en trainen

Zo, we waren gebleven in (op?) Penang. Naast dat we het een en ander aan materieel erfgoed hebben bekeken - de Feng Shui huizen, tempels etc. - hebben we ook het nodige aan immaterieel erfgoed gezien. Naast de sfeer, die in ons vorige blog aan bod kwam, sprong voor ons daar vooral de wierookmaker uit - een oude man, die als een van de enigen in Azie nog met de hand wierook maakt door voorichtig een sandelhoutpasta rond twee dunne stokjes te wikkelen. Moeilijker dan het lijkt! Vooral het enthousiasme en het plezier waarmee deze hoogbejaarde man nog steeds zijn werk deed en met touristen brabbelde is ons erg bijgebleven.
Ook zijn er op Penang twee grote Buddhistische tempelcomplexen te zien, die tegenover elkaar aan dezelfde weg liggen - de tempels van de staande en de liggende Buddha, beiden beelden van ruim dertig meter hoog dan wel lang. Wat opviel was de gewoonte om bladgoud te plakken op de verschillende beelden die in de tempel staan - een gebruik dat voorkomt uit het Buddhistische geloof dat je 'merit' kunt krijgen door offers te brengen in een tempel. Ook opvallend was het bordje dat je geen waterschildpadden mocht loslaten in de vijvers (vissen mochten wel, maar alleen met toestemming vooraf).
Toen we in Georgetown waren werd ook het mooncake festival gevierd. Dit Chinese festival vier je in principe thuis met de familie, maar de laatste jaren organiseert Penang ook een heus straatfestival met eettentjes, een wedstrijd voor de mooiste cake met het creatiefste display, martial-arts-demonstraties en als klap op de vuurpijl een modeshow met kleding van lokale designers. Bruno kon ook deelnemen in drie typische kermis-spellen: hoe hard je kon slaan met een hamer, balgooien e.d. Na ze alledrie succesvol te hebben voltooid kreeg hij zijn welverdiende prijs: een bakje water?! Meedoen is belangrijker dan winnen, zullen we maar zeggen. De kungfu-demonstraties waren indrukwekkend, met als Lianne's favorieten de oude dames die een waaierdans/demonstrate lieten zien (zie http://www.youtube.com/watch?v=sh92GRslXYw voor een voorbeeld). De modeshow werd vooral gekenmerkt door hoge splits en veel bedankjes voor de organisatoren, designers, modellen, sponsoren en de dames die de loten verkocht hebben.
Als laatste activiteit zijn we, de ochtend van ons doorreizen naar Thailand, naar Penang Hill geweest, waar je met een razendsnelle kabeltrein 700 meter omhoog wordt getakeld voor een schitterend uitzicht over het eiland. Een goede afsluiter! Na nog een laatste maal te hebben genoten van garlic naan stapten we in een busje naar onze volgende bestemming: Hat Yai! De thaise grens leverde nul problemen op, en ons toeristenvisum (verkregen door in Georgetown onze paspoorten mee te geven aan een agency die voor ons de trip naar het consulaat zou maken) werd voor 60 dagen afgestempeld. Na de nacht te hebben doorgebracht in Hat Yai reisden we door naar Ao Nang, Krabi - het diepe zuiden van Thailand sloegen we wegens religieuze conflicten over. Ao nang leek daarintegen een uitermate geschikte plek om Bruno's langgekoesterde wens in vervulling te laten gaan: 3 weken thaiboksen onder een Thaise trainer! Lianne wou graag haar duikbrevet halen, en ook dat scheen hier goed te kunnen.
Na wat zoeken kwamen we voor Bruno uit bij Peteak gym, en voor Lianne
bij Kon Tiki Divers. Peteak gym wordt gerund door Peteak zelf, een vechter met o.a. kampioenschappen in Rajadamnern Stadium (het grootste van Thailand in zijn gewichtsklasse) en houder van de prestigieuze Channel 7 titel. Daarnaast was het ook een ontzettend aardige gozer, die ons verwelkomde in zijn huis (aansluitend aan de trainingsruimte), ons foto's liet zien van zijn familie en tijd als monnik, etc. Ook heeft hij een erg leuke hond, een zwart wit gevlekte vuilnisbak die naar de naam 'grote politieagent' luisterde.
Gezien de toch enigzins beperkte tijd besloot Bruno meer op techniek- dan op krachttraining te focussen, en dus 'maar' 2,5 uur (in plaats van 4) per dag te trainen - een ochtendsessie vanaf 8 uur en een middagsessie rond vieren. Trainingen bestonden uit een warmingup (tien minuten touwtjespringen met een springtouw dat zich het best laat omschrijven als tuinslang verzwaard met ijzerdraad, niet leuk om tegen je tenen te krijgen) en daarna uitgebreid trainen op de pads met Peteak, waarbij elk klein foutje onmiddelijk werd gecorrigeerd. Voor een impressie, zie [1]. Dit werd afgewisseld met clinchtraining, af en toe sparren, zelf boksen op de zak, en krachtraining (vooral Bruno's buikspieren, waar Peteak duidelijk niet van onder de indruk was). De trainer en training bevielen waanzinnig goed - kan het iedereen die het overweegt absoluut aanraden. Naast de training was het ook interessant om een inkijk te krijgen in het leven van een Thai buiten de grote toeristenresorts - beetje bij beetje sparen om de gym iets uit te breiden, paddestoelen kweken onder je huis voor wat extra inkomen, je wassen in een regenton (want geen stromend water) en bij stortbuien eruit moeten om greppels te graven zodat je huis niet onderloopt. Maar wel altijd positief, vrolijk en verwelkomend en alles willen delen - Peteak zelf had bijvoorbeeld geen goede films van zijn wedstrijden meer over, omdat hij de beste kopien allemaal had weggegeven aan mensen die bij hem hadden getraind.* De drie weken training werden afgesloten met het leren van de 'Wai Khru,' de rituele dans die voor een gevecht wordt opgevoerd door de vechters om respect te tonen voor hun trainer en voor de sport zelf. Elke 'gym' heeft zijn eigen versie, en degene die Bruno is geleerd is minstens drie generaties doorgeveven - de trainer komt echt uit een vechtersfamilie. Best speciaal om daar deel van gemaakt te mogen worden. Afscheid nemen viel ons dan ook zwaar.

Terwijl Bruno trainde, volgde Lianne haar eigen training tot duiker. Oorspronkelijk zou ze in 4 dagen klaar zijn - twee dagen les in een lokaal en zwembad en dan 2 dagen echt duiken. Het weer gooide echter wat roet in het eten. De eerste twee dagen bestonden uit in het zwembad en het klaslokaal de benodigde skills aangeleerd te krijgen in een heel klein klasje, namelijk met instructeur Olle en een Indiaase vrouw, Deepti, als enige medestudent. Gelukkig bleek Lianne alles vrij snel op te pikken. Er moest wel het nodige gelezen worden. Door een stroomstoring toen we bij een trainingsmaatje van Bruno gingen eten (kippenpoten :S !), had Lianne echter niet al haar huiswerk gedaan en voelde ze zich als een middelbare schoolleerling met een slecht smoesje. Gelukkig geen groot probleem, al moest nu de eindtoets op de boot naar de divesite worden gemaakt. Dat bleek een grotere uitdaging dan gedacht: na een uur varen bleek de zee zo ruw, dat duiken niet mogelijk was. Ondertussen moest Lianne zich wel door een toets heen werken en tabellen aflezen, wat door het stampen van het schip best tegenviel. Maar met een score van 49/50 goed geslaagd. Ook de volgende dagen kon er niet worden gedoken, maar halverwege de week klaarde het weer op en kon er worden gedoken! Ditmaal zonder Deepti, die alweer naar huis was gevlogen. Priveles dus. Lianne had het duiken snel door en kreeg veel complimenten van haar instructeur. Daarnaast ook heel veel mooie dingen kunnen zien rondom de Phi Phi Islands: o.a. lionfish, stingray, peakock mantis shrimp [2], giant moray eels, clownfish en prachtig koraal. Als cadeautje besloot Bruno vervolgens Lianne te trakteren op een dag samen duiken. Ditmaal zelfs een leopard shark en zeeslang gezien!

Helaas vertrekt over 10 minuten onze boot en moeten we er nu weer een einde aan breien.

[1] https://www.dropbox.com/s/g3cu20esmlowck5/2013-10-01%2011.29.48.mp4
[2] http://theoatmeal.com/comics/mantis_shrimp
* Hij heeft ook in Nederland gevochten! http://www.youtube.com/watch?v=1U-MTy3o7Y8