Een broodnodige update

Zo, het heeft weer even geduurd, maar hier is dan toch weer een blog.
In de vorige ‘aflevering’ verlieten we Taman Negara en waren we op weg naar Kuala Terengganu aan de oostkust van Maleisie. In tegenstelling tot eerdere reizen was dit geen standaard toeristische route, en moesten we dan ook het lokale vervoer zelf uitvogelen. Laat aangekomen stonden we ergens binnen op een trap voor een dicht hek waar we dachten een hotel aan te treffen. Na meerdere malen roepen, bleek er toch een kamer voor ons aanwezig. Of eigenlijk meer een balzaal. In de stad zelf waren niet zoveel bezienswaardigheden, we wilden vooral de sfeer proeven. En die bleek ook wel echt anders dan in de grote toeristische steden aan de westkant. Het voor het grootste deel ontbreken van andere toeristen en een grotere religieuze invloed leidde er bijvoorbeeld toe dat Lianne over het algemeen de enige vrouw in het straatbeeld was die geen hoofddoek droeg. Dit was ook duidelijk merkbaar in de mode; geen weinig verhullende kleding, en winkels die alleen maar hoofddoekjes in alle kleuren en modellen verkochten. De lokale markt was een beleving op zich en we hebben er heerlijk fruit (o.a. ramboetans) gegeten. Na twee dagen was het mooi geweest en besloten we door te reizen naar een waar tropisch paradijs, de Perhentian Islands!
Het is alleen mogelijk om via een reis van 45 min per speedboat over de open zee bij de eilanden te komen. Eenmaal op Long Beach op het kleinere eiland van de twee aangekomen, werden we hartelijk ontvangen door Mindo, een Litouwse jongen die we in KL hadden ontmoet en die even voor ons op de eilanden was aangekomen. We besloten onze accomodatie te delen en samen op te trekken. Onze dagen op de eilanden kwamen neer op zwemmen, snorkelen, feesten en luieren. Heerlijk dus! Na een fantastische snorkeltrip waar we onder andere een zeeschildpad, black tip reef sharks en ontelbaar veel vissen hadden gezien, besloten we dat dit een prachtige plek was om te duiken. Bruno deed een opfriscursus en Lianne een ‘discovery dive’ (aangezien zij nog geen certificaat had). Lianne had nog het geluk een blue spotted stingray te zien. We kwamen hoe dan ook tot dezelfde conclusie: duiken is super vet! Samengevat waren de eilanden dus een geweldige omgeving om ons vierjarig samenzijn te vieren!
Na enkele dagen luieren gingen we door naar Kota Bharu, een stad in het noordoosten. Deze stad had meer bezienswaardigheden te bieden, zowel op cultureel vlak als op het gebied van architectuur. Zo was het gaaf om een aantal oudere houten paleizen uit de negentiende eeuw te zien. We hebben in deze musea onder andere de koninklijke gebruiken en een verscheidenheid aan wapens bewonderd. Het viel op dat het schijnbaar gebruikelijk is voor een museum om ten minste een voertuig ten toon te stellen, varierend van de auto van de museumdirecteur tot 40 jaar oude boten gemaakt ter ere van de besnijdenis van de kroonprins. We bezochten ook een cultureel centrum waar we een demonstratie kregen van Pencak Silat - een Indonesische vechtsport -, een spel met zware houten tollen en trommels die door merg en been gingen (en een tropische regenbui). Kota Bharu wist zich ook te onderscheiden met een absoluut uitstekende nightmarket, waar we veel aandacht trokken van de lokale kinders en er een fantatische hoeveelheid toetjes was, tot crème caramel aan toe.
Als volgende op het programma stond een stad waar Lianne al weken naar uitkeek: Georgetown op Penang! Een nachtbus later stapten we 12 september om 5 uur ‘s morgens enigzins gedesorienteerd, uit aan de andere kant van Maleisie. Hoe gedesorienteerd we waren, bleek helaas maar al te pijnlijk toen we er na veel moeite achterkwamen dat we vrolijk (bij zonsopgang) de ferry de verkeerde kant op hadden genomen! In plaats van in Georgetown op het eiland Penang, zaten we in Butterworth op het vasteland. Na nog een kort boottochtje, was dit probleem weer verholpen en konden we vervolgens neerploffen in een hotel in Little India. Helaas heeft Lianne de eerste paar dagen niet zo kunnen genieten van de stad wegens ziekte. Georgetown is een oude koloniale handelsstad die sinds enkele jaren op de werelderfgoedlijst staat. En niet onterecht, zo bleek! Naast de architectuur staat de stad om nog iets prettigs bekend, namelijk haar eten. (Voor de geinteresseerden: http://www.visitpenang.gov.my/download2/FoodTrail.pdf .) We hebben een redelijke poging gedaan om alles te proberen, het meeste was erg lekker, maar een enkel gerecht sloeg de plank mis. Zo was de ais kacang echt niet te doen – bonen en mais horen niet op een ijsje… Wel tot onze favorieten behoorden de vele Indiase restaurants (mocht je er ooit nog eens zijn: Kapitan, en zijn garlic cheese naan, is een aanrader) en de laksa.
De stad is echt opgebouwd uit verschillende delen, gebouwd in verschillende tijdperken en door verschillende bevolkingsgroepen, in een soort ‘schillen’. Het dichtst bij de haven staan de oude koloniale gebouwen en het fort Cornwallis uit eind 18e eeuw (incl. VOC kanon!), gevolgd door de Chinese wijk, de Indiase wijk en tot slot de lokale bevolking. We kwamen meer over de stad, en haar geschiedenis, te weten tijdens een uitgebreide fietstocht georganiseerd door Metro Bike Easy Green Travel, waarin we door een geemigreerde Russin op sleeptouw werden genomen langs onder andere de Clan Jetties (paalwoningen op het water, want dan betaal je geen belasting) en verschillende Chinese Clan Houses, die fungeerden als een opvangtehuis voor Chinezen uit verschillende provincies, en al snel zo veel macht vergaarden dat de Britten ze (zonder al te veel succes) verboden. De mix van culturen leidde in Georgetown ook tot een mix van religies, en er is een straat waaraan 2 moskeeen (een Shia en een Sunni moskee), een Chinese (Confucianistische) tempel en een anglicaanse kerk staan! Deze smeltkroes heeft er ook toe geleid dat iedereen overal kan bidden, afhankelijk van wat er precies afgesmeekt moet worden.
Wat tijdens deze fietstocht ook opviel is de grote hoeveelheid street art. Georgetown heeft de straatkunst echt omarmd, en we zijn meerdere series kunstwerken tegengekomen – bijvoorbeeld een aantal smeedwerken die de geschiedenis van een specifieke straat uitbeeldden, en ‘101 kittens,’ waarbij graffiti van katten overal door de wijk werd verstopt om aandacht te vragen voor dierenleed.
Een van de architecturele hoogtepunten waren de Feng Shui huizen van een aantal rijke families. In het blauwe huis van Cheong Fatt Tze kregen we een geniale rondleiding van een ‘fabulous’ meneer die onze kennis van feng shui aardig wist bij te spijkeren. Kers op de taart waren de Art Nouveau glas-in-lood ramen. Echte weelde kregen we te zien in het Pinang Peranakan Mansion, niet alleen waren alle meubels met parelmoer ingelegd, ook leken ze een onuitputtelijke hoeveelheid aardewerk te hebben en waren de jaden beeldjes, sieraden (zowel voor rouw als ‘dagelijks’ gebruik) en japonnen erg indukwekkend.

Zo, dit is al een heel verhaal! In de volgende aflevering: de rest van Penang en onze tijd in Thailand :) Tot dan!