Natuurschoon en wandelpret

De volgende stop zijn, zoals beloofd, de Cameron Highlands. Deze staan bekend om hun natuurschoon, zowel in de vorm van mooie (en soms ook oude) jungles als om de Rafflesia Flower, genoemd naar ontdekker (of in ieder geval leider van de ontdekkingsexpeditie) Sir Thomas Stanford Raffles. Het is de grootse bloem ter wereld, en ook een van de meest mysterieuze: niemand weet hoe het ding zich voortplant, voedt, etc. Tot slot zijn de Highlands ook fameus om hun theeplantages en aardbeienboerderijen.

In de trend van 'grote halen, snel thuis' boekten we voor de volgende ochtend een tour die ons langs al deze wonderen der natuur zou leiden. Het diner van die avond kreeg een onverwacht Nederlands tintje doordat de restauranteigenaar 12 jaar in Almere had gewoond; we hadden niet gedacht in Maleisie Marco Borsato (en andere Hollandse glorie) te horen tijdens het avondeten.

's Ochtends vroeg werden we opgehaald door een 4WD (met stierenhoorns op de motorkap!) en begonnen we lekker met een 3,5 uur durende jungletrek naar de Rafflesia flower. Binnen 10 minuten droop iedereen van het zweet, en dat werd gedurende de rest van de tocht niet veel beter, en het was voor Lianne een hele overwinning dat ze de gids goed bij wist te houden. De bloem zelf was wel gaaf (en inderdaad gigantisch), en onderweg mocht Bruno nog genieten van een millipede op zn arm. Het gevoel van kriepelende pootjes bleef urenlang hangen. Hierna vertrokken we naar de theeplantages, eindeloze vergezichten en wat informatie over theeproductie (al waren wij door Machil's seminars al redelijk op de hoogte). Helaas konden we op de volgende stop - de hoogste berg van de Highlands - niet van het uitzicht genieten, want het was inmiddels flink dichtgetrokken. Niet ontrecht werd de volgende stop, het Mossy forest door Lianne ook wel Misty Forest genoemd - je zag door de bomen en mist haast het bos niet meer.

Die avond wist Bruno eindelijk zijn felbegeerde Pisang Goreng te scoren - 23 eurocent voor 4 stukken en konden we voor het eerst in Maleisie met recht onder een deken slapen.

De volgende dag besloten we zelf een wandeling te gaan maken over een van de plaatselijke trails. Gaaf, en ondanks een paar taaie stukken kwamen we beiden prima boven - en vervolgens weer snel beneden toen we in de verte donderslagen hoorden. Op tijd gaan slapen om de volgende dag op tijd de bus te pakken.

Die reis voerde ons naar Taman Negara, letterlijk 'Nationaal Park.' Na een paar uur in de bus mochten we de reis per bootje vervolgen. Een wat spannend begin (motor die niet startte in een snelstromende rivier) leidde tot een prachtige tocht door de jungle; alles wat je van een tropische boottocht zou willen zat hier in.

De ligging van het park zelf behoeft enige uitleg: de (meeste) toeristen slapen aan de ene kant van de rivier, in Kuala Tahan, en pakken de river taxi naar de overkant, waar de echte entree van het park is. Eten kun je in de vele rivierboten aan de waterkant.

De eerste dag (we zijn inmiddels op 31 augustus aanbeland) maakten we een tocht naar de Canopy Walk; de langste wandelbrug over boomtoppen ter wereld. De heenweg was makkelijk gevonden, de brug mooi en vol goede moed besloten we er nog een omweg aan vast te plakken (plakken is overigens een toepasselijk woord om te beschrijven hoe onze kleren er inmiddels uitzagen). Vlakbij was immers nog een bergtop! Ook deze werd - zij het met aanzienlijk meer moeite - bedwongen. Op de terugweg ging het wat meer mis toen we besloten een wat oudere shortcut te nemen (hij stond op de kaart!) Drie kwartier later hadden we het allebei redelijk gehad, voornamelijk door het vele, vele traplopen dat we die dag gedaan hadden. Toen we ons hostel uiteindelijk bereikten zijn we er niet meer uitgekomen.

De dag erna stond in het teken van spierpijn en zwemmen. 's Middags een tochtje gemaakt naar de lokale badderplek, en Bruno's onderwatercamera aan de eerste test onderworpen (geslaagd, gelukkig). 's Avonds gegeten op een van de rivierboten en de heerlijke lime-sugar pancake ontdekt.

Maandag 2 september wou Bruno en wilde Lianne gaan vissen - iets dat geen van ons beiden ooit eerder had gedaan, maar volgens de Lonely Planet hier goed zou moeten kunnen. Dat bleek echter tegen te vallen; geen enkele tent had een vishengel te huur, en we besloten toen maar een tochtje Rapid Shooting (met een snelle boot door stroomversnellingen varen) te boeken. 2 uur later kwamen we kletsnat en zeer vermaakt terug.

De volgende dag namen we de bus (je kan ook over land bij Kuala Tahan komen, maar das minder leuk) naar Kuala Terengganu, een middelgrote stad aan de oostkust. Daarover snel meer!