Reizen en tweede indrukken

Ten tijde van ons vorige verslag restte ons nog ongeveer twee dagen in Singapore. We besloten een tripje te nemen naar Pulau Ubin, een eilandje vlakbij de oostkust dat aangeschreven stond om zijn mooie natuur. Daar aangekomen (Metro - Bus - Ferry) huurden we mountainbikes en gingen we op pad naar een mangrovebos. Dat klinkt makkelijker dan het was; met de drukkende hitte en het heuvelachtige landschap werd het een soort Bikram-mountainbiken, wat ondanks het feit dat het ongetwijfeld erg goed voor je is niet altijd in de smaak viel bij ons tweeen.
Die avond hebben we Chili Crab gegeten in het befaamde Ich Ko Pa, en leerde Bruno de cinnamon melts van de McDonalds kennen. Krab eten met stokjes is overigens voor gevorderden; we hebben er een flinke bende van gemaakt.

Na maandag nog een aantal dingen bezichtigd te hebben, zouden we dinsdag doorreizen naar Kuala Lumpur. Onze trein, die we al in Nederland geboekt hadden, vertrok om half 9 's ochtends, vanaf het nieuwe treinstation ver buiten de stad (en niet, tot Lianne's spijt, van het oude Art Deco treinstation). We rekenden wat tijd in om er te komen (anderhalf uur, in Nederland ben je dan praktisch in Groningen, in Singapore ben je net de stad uit), wat extra tijd om een ticket te boeken zodat we konden bewijzen Maleise ook weer uit te gaan, en zetten vol goede moed de wekker nog voor half 7 (wat een vakantie). Helaas bleek het station een stukje verder buiten de stad te liggen dan we dachten, hadden we wat moeite om de goede bus te pakken vanaf het metrostation, etc, etc, en uiteindelijk stonden we 8:27 op het treintation. Ruim op tijd natuurlijk, ware het niet dat we nog twee douane's doormoesten, die van elkaar gescheiden waren door een hal ongeveer zo groot als twee voetbalvelden. Wij dus sprinten (zo goed en kwaad als dat gaat met een backpack op je rug, althans) en gelukkig deed de douane erg vriendelijk (en maar lachen....). We zaten nog geen twee tellen in de trein, of hij vertrok. Gehaald! En nu de komende acht uur niets doen, en je afvragen waarom in godsnaam de airco zo koud stond.

In Kuala Lumpur zijn we op goed geluk een hostel binnengelopen - Birdnest - en dat bleek een gelukkige gok, want het werd een goede thuisbasis voor de aankomende week. Bruno kon gelijk mee sporten met de Letse front-desk-clerk, Mindo geheten, en een Spaanse personal trainer en zijn vriendin. Lekker begin van ons verblijf!

De avond besloten we om het allereerst maar even rustig aan te doen in Kuala Lumpur (KL voor de insiders), en onszelf ook even wat chill-tijd te gunnen. Zo gezegd zo gedaan, diezelfde avond (en de volgende dag) lieten we ons een beetje op sleeptouw nemen door de mensen/gasten van het hostel.

De verschillen tussen Singapore en KL werden snel duidelijk: het verkeer was veel chaotischer, de verkopers wat opdringerer, en de algehele sfeer - mede doordat snel duidelijk werd dat Maleisie een grote (erg grote) Moslimpopulatie heeft - was totaal anders. Na de veiligheid van Singapore waren de constante waarschuwingen om op te passen voor tasjesdieven op motoren wel enigzins wennen (al hebben we ons hele verblijf in Maleisie tot nu toe nergens last van gehad).

Donderdag 22 verkenden we de Islamitische kant van KL, met bezoeken aan het Museum voor Islamitische Kunst en de Nationale Moskee. Het valt op dat er maar weinig van voor de negentiende eeuw aanwezig is; alleen de architectuur-afdeling ging wat verder terug. In het Museum daarna, het Nationaal Museum, was het erg interessant om de koloniale geschiedenis eens van de andere kant te horen, en vielen de vele plastic reconstructies van forten en enigzins klunzige poppendioramas enigzins uit de toon.

De dag daarna gingen we een tijdelijk reisverbond aan met Aamena, een Engelse studente medicijnen aan Cambridge. Eerst op het programma stonden de Batu Caves, een grottencomplex met een (bescheiden) tempel erin, waar vooral de brutaliteit van de apen opviel. De Dark Cave was interessant, al was (voor Bruno) het alleen maar om het 'zero-visibility' moment waarin je letterlijk geen hand voor ogen zag. Lianne was meer onder de indruk van het ecosysteem dat echt alleen op deze grot afgestemd was.

Hoe dan ook zijn we die middag vertrokken naar Kampung Baru, waar we een bijzonder leerzame rondleiding hebben gekregen in de Sikh-tempel. Na wat getreuzel bij de gate (we waren eerder bij de moskee geweigerd) werden we hartelijk verwelkomd en kregen we een persoonlijke rondleiding en veel uitleg over de religie. Opvallend is het geloof dat hun God en hun heilig boek één zijn, en het boek dus bijvoorbeeld ook moet slapen 's nachts. De dag werd tegen zonsondergang aan afgesloten met een drankje in Sky Bar (33e verdieping), met een schitterend uitzicht op de Petronas Towers.

Dat weekend gingen we - wederom met Aamena - naar Melakka, een havenstad die een bijna tweehonderd jaar in Nederlandse handen is geweest en inmiddels UNESCO werelderfgoedstatus heeft verkregen. We besloten in het weekend te gaan wegens de befaamde nachtmarkt, maar waren helaas niet de enigen, en schijnbaar wel de enigen die geen booking hadden gemaakt. Een slaapplaats veroveren kostte dan ook enige moeite.

De UNESCO status heeft duidelijk de binnenstad gered, maar helaas gaat dat ten koste van de ruimte eromheen. Gigantische nieuwe hotels bederven het uitzicht een beetje, en de commercie gaat ten koste van de charme. Rijdend voorbeeld daarvan zijn de riksja's, de een nog extravaganter versierd dan de ander, en elk voorzien van een (indrukwekkend) stereosysteem waaruit muziek varierend van Gangnam Style tot Bollywood schalde.Stel je veertig van die dingen in een klein straatje voor, en weg rust en koloniale sfeer. Er stond trouwens, tot grote vreugde van Lianne, ook een molen. Wel tot de verbeelding sprekend waren de Nederlandse grafstenen in de oude kerk, daterend uit het VOC verleden. De nachtmarkt beviel gelukkig een stuk meer; we aten sushi en Lianne at chips op een stokje, voor je neus klaargemaakt.
De volgende ochtend bleek overigens de begane grond van ons hotel omgetoverd tot bloed-donatie-centrum. Bizarre ervaring.

Zondag namen we wer afscheid van Aamena, die doorreisde naar Singapore, pakten we de bus terug naar KL en aten we pasta met knoflook (veel knoflook), klaargemaakt door de Spanjaarden uit het hostel. De maandag daarna (26e) verliep rustig, en dinsdag stapten we weer in de bus. Volgende stop: Cameron Highlands!

..... En dan zijn we nog lang niet bij vandaag. Klopt, maar de rest volgt in een later blog. Sorry!

Tweede indrukken:
Zoals hierboven al opgemerkt is het erg duidelijk dat Maleisie een Islamitische staat is; oproepen tot gebed schallen over de stad heen, meer vrouwen met hoofddoek dan zonder en overal zie je kleine kenmerken terug in bijvoorbeeld de architectuur. Maar het valt ook op dat die traditie, althans zoals wij het zien, nog niet zo lang teruggaat - anders dan in Turkije zijn bijvoorbeeld de meeste moskeeen (erg) recent.

De mensen zijn wel erg vriendelijk; vragen om routebeschrijvingen is bijna altijd succesvol, en mensen doen veel moeite om zeker te weten dat je op de goede plek uitkomt. Ook het openbaar vervoer zit goed in elkaar; bussen gaan vaak, en het enige manco is dat een stad vaak meerdere grote busstations heeft. (En dat ze rijden als malloten, maar dat valt vergeleken met Italie nog best mee eigenlijk).

Qua eten is er voor elk wat wils; ga je naar een foodcourt, krijg je vaak lokale lekkernijen en ga je naar een restaurant, krijg je ook meer westers eten zoals hamburgers met frietjes. Opvallend is trouwens dat McDonalds en andere fastfoodrestaurants hier meer voor de middenklasse lijken dan we van thuis gewend zijn.

Als observatie van Bruno: mensen lijken tegenwoordig veel meer van tevoren hun hostel te boeken dan ik van mijn vorige reis (Vietnam, 2009) gewend ben. Zeker in Melakka kwamen we van een koude kermis thuis: zonder hostelworld-booking maakte je geen kans. Nu vrjwel overal WiFi is en eigenlijk iedereen een smartphone bij zich heeft wordt dat immers ook veel makkelijker. Praktisch, maar niet altijd even 'avontuurlijk.'

Tot slot is het inmiddels goed duidelijk dat Singapore echt Azie-light was. In KL, en de rest van Maleisie, spreekt men een stuk minder (lees: meestal twee woorden) Engels, staat er veel minder aangegeven en wordt er bijvoorbeeld vrijwel geen rekening gehouden met voetgangers. Dat is (en blijft) wennen.