Afscheid en eerste indrukken

Hoi lieve allemaal,

Daar is 'ie dan, onze eerste blog uit een ver land (het tijdsverschil met Nederland is 6 uur). Na een gezellig afscheid en een reis van meer dan 24 uur van deur tot deur kwamen we woensdag om 14:00 (lokale tijd) aan bij ons logeeradres en werden we ontzettend hartelijk ontvangen door Roosmarijn en Hans, die zo vriendelijk waren ons een paar dagen in huis te nemen. Die avond nam Hans ons op sleeptouw genomen naar een Food Court in de buurt en introduceerde hij de plaatselijke lekkernijen. Food Courts zijn een soort hallen, vaak onderin grote flatgebouwen, met allemaal eettentjes eromheen waar je van verschillende stalletjes eten kunt bestellen. Zo aten wij onder andere gefrituurde mini-inktvisjes, crabcakes en andere zeevruchten. Wat is Aziatisch eten toch fantastisch.

De volgende dag hebben we 's ochtends eerst heerlijk gezwommen (Lianne) en van de gym onder het gebouw gebruik gemaakt (Bruno). Vervolgens zijn we China Town gaan ontdekken. Hier hebben we onder andere de prachtige Thian Hock Keng tempel (een Taoistische tempel uit ong. 1840) bewonderd. Daarna was het nationale museum aan de beurt. Dit was net als vanouds, met meesterwerken van oa Cranach, Breughel (Jong en Oud), Rubens, Hals en Raphael. Hoogtepunt was echter de fashion tentoonstelling met melige filmpjes en te harde muziek. Opvallend in het museum, en eigenlijk overal waar we komen, zijn de vele informatieborden met vaak leuke en goedgeschreven insights in een kunstwerk, gebouw of wijk.

Vrijdag was Bruno jarig en om dit te vieren zijn we naar de dierentuin geweest. Dit was echt fantastisch: niet alleen loop je uberhaubt al in een soort oerwoud, ook werden veel dieren voor onze ogen gevoerd; zeker bij de leeuwen was dit spectaculair. En otters! Heel veel otters :D. En oerang-oetangs die boven je hoofd door de bomen klauteren! Om op Bruno's verjaardag te proosten zijn we later op de avond, na een tip van Roosmarijn en Hans, naar Marina Bay Sands gegaan. Boven op 3 enorme wolkenkrabbers ligt hier een soort boot waar je prachtig over de stad kunt uitkijken en we hebben hier de zon in een wolkenkrabberoerwoud zien ondergaan en vervolgens alle lichtjes in de stad zien aangaan onder het genot van een heerlijke cocktail.

Vandaag (zaterdag) zijn we naar het koloniale deel van de stad geweest en hebben we rondgelopen in het super sjieke Raffles Hotel en zijn we naar de national gallery gegaan. Wederom super informatief en met hedendaagse (politieke) kunst. Zo waren er Ming-vazen met een twist en werden er oorlogstaferelen uit de Lebanon oorlog weergegeven. Een andere favoriet was een gallery met untitled works waar je geprikkeld werd zelf een titel aan werken te geven.
Vanavond gaan we nog even genieten van de gastvrijheid van Roosmarijn en Hans en morgen verkassen we naar een hostel. Dinsdag pakken we de trein naar Kuala Lumpur!

Over het algemeen valt de transitie tussen Nederland en het verre Azie goed mee; Singapore is dan ook ergens een beetje Azie-light, en vooral het feit dat de meeste mensen Engels spreken (meer daarover zometeen) helpt ontzettend. Ook de vele hulp van onze gastheer en - vrouw is briljant. De hitte is afzien, maar we merken dat die met de dagen wel steeds draaglijker wordt (en airco is geniaal). Het is een lekkere binnenkomer voor de reis, en een heerlijke lekkermaker voor alle mooie dingen die we nog mogen gaan zien.

Opvallende zaken:
-Er zit geen carrot in carrot cake (en ook niets wat er ook maar op zou moeten kunnen lijken).
-De bebouwing is een mix tussen 19e eeuw koloniaal classicisme en heel moderne architectuur met overal heel veel groen. Anders dan in de Bijlmer heeft hier wel het idee van flats met daartussen veel parken wel gewerkt.
-Heel korte rokjes en broekjes zijn oké, maar een decolleté eigenlijk niet.
-Er rijden relatief weinig auto's, en vrijwel allemaal zijn ze gloednieuw. In Singapore moet je namelijk een permit kopen om een auto te mogen hebben, en deze kosten momenteel tussen de 80.000 en 100.000 Singapore Dollar (reken maar eens om!). Als je dit kunt betalen, kun je dus ook wel een mooie auto kopen. Daarnaast bestaat er hier iets dat ' Kaisu' heet. Dit is het verlangen om altijd het grootste, beste, nieuwste en duurste te hebben, zelfs als je dit eigenlijk niet kunt betalen. Iedereen heeft hier dus ook de allernieuwste mobieltjes en lijkt er bovendien aan vastgelijmd. Dat al dat spul op afbetaling is gekocht doet er kennelijk niet veel toe.
-Overal zijn nog sporen te zien van de Engelse koloniale geschiedenis. Alle bordjes zijn ook in het Engels, bijna iedereen spreekt wel een mondje Engels (of Singlish) en er zijn straten als Waterloo Road en metrohaltes als Harbour Front, Newton, Orchard en Pioneer. Niet dat iedereen even duidelijk Engels spreekt, echter: 'East Coast Park' wordt 'Ich Ko Pa.' Maar met een beetje fantasie kom je er wel uit.



Liefs,
Bruno en Lianne